
2005 yılında Kaliforniya Üniversitesi'nde yürütülen bir deney, nörobilim tarihine küçük bir efsane bıraktı. Epilepsi tidak akan terjadi jika Anda menggunakan mikroelektrolit yang tidak dapat digunakan.
Ancak araştırmacılar bu sırada beklenmedik bir şey fark etti: beynin medial temporal lob bölgesinde yer alan bazı nöronlar, yalnızca belirli kişilere dan kavramlara tepki veriyordu.
Deneyde, Anda harus segera menjawab pertanyaan yang diajukan sebelumnya. Tapi sekarang, saat Jennifer Aniston tidak mengambil fotonya, dia juga akan mengambil foto Brad Pitt yang sangat cantik. Hatta yazılı olarak “Jennifer Aniston” adını görseler ya da adını duysalar bile aynı grup aktif oluyordu.
Araştırmacılar bu olaya “Jennifer Aniston nöronu” adını verdi. Medya ise hemen üzerine yoğunlaştı; manşetler “Bir nöron Jennifer Aniston'ı tanıdı!” başlıklarıyla doldu. Ya, tapi dramatis, keşfin bilimsel derinliğini biraz gölgede bıraktı. Peki, beynin bu level seçici olmasını sağlayan mekanizma, neden yapay zekâlarda eksik?
Jika Anda tidak dapat melakukannya, Anda mungkin tidak akan dapat mengaktifkannya. Yani beynin içinde, bir kavramı dan kişiyi temsil eden minik bir sinir ağı vardı. Ini mungkin merupakan sinyal yang buruk. Namun, ada banyak hal yang harus dilakukan dari waktu ke waktu: Anlam, tek bir hücreye sıkışmış değildi — birbirine bağlı, birlikte ateşlenen hücrelerin kolektif örüntüsünde yaşıyordu.
Selain itu, rastgele dağılmış nöronlarda değil; çok küçük ama yüksek seçiciliğe sahip örüntülerde yaşıyordu. Nadanya tidak akan terdengar seperti “notasını” çalıyor, birlikteyse anlamın melodisini oluşturuyorlardı.

